Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik heb de afgelopen periode met verbazing gekeken hoe de self fulfilling prophesy zijn werk deed. Internationaal kraakten de economieën en het ene medium buitelde over het andere heen in superlatieven over wat komen ging. En vooral over de ernst van de situatie. Analisten en andere ‘geldgoeroes’ deden hun zegje over wat komen ging en bezegelden daarmee het lot van de beurskoers, die keurig deed wat ze zeiden: omlaag kelderen. Ondertussen bleef ik kalm, want… wat kan je nu eigenlijk gebeuren?
Eerlijk is eerlijk, ik ben geen econoom. Nooit geweest ook, en het zal ook nooit gaan gebeuren dat ik de techniek van de geldstroom in de wereld helemaal begrijp. Ik weet alleen dat we hier geen schaarste hebben die ook maar in de buurt komt van die, die in arme landen heerst. Dat er geen oorlog is, waardoor we ons leven niet zeker zijn. Dat we vrij zijn in het zeggen wat we denken. En dat we dit ook doen. Dat we dus, al met al, leven in een vrij luxe en vrij land.
Waar maak je je druk om?
Waar maken we ons dan druk om? Dat we ons huis niet meer kunnen betalen? Dan gaan we kleiner wonen, of huren. Dat we geen werk meer hebben straks? Vooralsnog is er nog steeds werk genoeg voor wie wil. Omdat we hebben belegd en veel geld kwijt zijn dat we nodig hebben? Dan hadden we niet moeten beleggen, want dat moet je alleen doen met middelen die je kunt missen.
Ik heb geen 100.000 euro op de bank
Zelf heb ik met stijgende verbazing gekeken naar alle onrust in de media. Het was een ver-van-mijn-bed show. Ik ben geen seconden bang geweest voor mijn spaartegoed (ik heb geen 100.000 euro op de rekening staan, jij wel?). Geen nacht wakker gelegen van mijn belegging (ik heb namelijk niks te beleggen, die euro’s die ik over heb zet ik liever op een spaarrekening voor onvoorziene uitgaven). Ik ben ook geen seconde bang geweest dat ik geen werk meer zou krijgen (niks zo flexibel als een freelancer en dat maakt ons tot een makkelijke medewerker).
Wat veel enger is
Weet je wat ik veel enger vind? Echt veel enger? Dat we leven op een aardbol die in de ruimte hangt. Dat we onderdeel zijn van de kosmos, waarvan we zo weinig weten. Dat er maar iets hoeft te veranderen in de stand van de zon of de maan ten opzichte van elkaar of de aarde, om hier van alles te ontregelen. Dat we eigenlijk leven op een korst rondom een enorme vuurbal, die overal kan uitbarsten. Dat die korst weer bestaat uit losse aardkosten. En dat die schuiven. Dat er steden zijn, die precies op en rond een breuklijn van zo’n aardkorst zijn gebouwd. Wat gebeurt er met de mensen die daar wonen, op het moment dat de aarde zich roert?
Bij gratie van het toeval
Maar weet je wat ik nog het allerengste vind? Dat er een kans bestaat dat onze kinderen straks in een wereld terechtkomen waar het vele malen slechter toeven is dan nu. En dat we daar totaal geen invloed op hebben. Natuurlijk, we kunnen ons afval scheiden, en we kunnen de uitstoot van CO2 verminderen, maar in het grotere geheel, op alle krachten die er in de kosmos spelen hebben we totaal geen invloed. En dus leven we hier bij de gratie van het grote toeval.
Hier geen schaarste aan liefde
Gelukkig leven we ‘toevallig’ in het jaar 2008. Het jaar waarin ik met plezier leef temidden van mijn drie enorm leuke kinderen (ja sorry hoor, ik blijf bovenal een trotse moeder…) en mijn lieve partner. Hier hoogstens ooit schaarste aan geld, maar zelden aan ruimte voor persoonlijke ontwikkeling, voor grappen en grollen of voor een stevige discussie om de lucht te klaren. Hier geen schaarste in aandacht of liefde. En zolang er maar voldoende voedingsstoffen zijn om in deze basisbehoefte binnen ons gezin te voldoen, rooien wij het wel. Kredietcrisis of niet! * Deze tekst is intellectueel eigendom van Vicky van der Plas Vormgeving van Informatie
Wil je meer weten over Vicky van der Plas, haar werk en klanten bezoek daar haar website www.vickyvanderplas.nl voor meer informatie.
Gerelateerde artikelen:
Bookmark deze pagina bij je favoriete websites:
