“Weet je wat het is,’ zegt ze aan het eind van ons gesprek met haar hoofd een beetje schuin terwijl ze haar handen in haar schoot vouwt, “Ik ben te druk voor geluk.” De dagen erna laat haar opmerking me niet meer los. Ik kijk naar mezelf als naar een film: Non stop schakelen. Van een tekst schrijven naar een snelle was in de machine stoppen, nog een uur over en dat is precies genoeg om een raam in de grondlak te zetten, o toch nog 20 minuten over… dan kan ik ook nog even douchen en ben ik toch nog op tijd voor dat interview. Dat interview duurde korter dan gedacht dus ik ging bij thuis komst nog 14 minuten achter mijn laptop want “dan heb ik vast een aanzet. Straks ben ik die insteek, die ik op de terugweg van het interview in de auto bedacht, kwijt.”
Kinderen uit school halen, o m’n dochter wil ergens afspreken, snel wegbrengen, voorkoken, en dan om tien voor vier, want het is dinsdag, de oudste naar de tennisles brengen. Als ik zie dat de tennisleraar het veld oploopt spring ik in de auto om na een snelle boodschap mijn dochter op te halen bij haar vriendinnetje om vervolgens de jongste op te halen bij het kinderdagverblijf. Terug sjezen naar de tennisbaan. Daar wachten met twee hangende kinderen en dan met drie kinderen naar huis om het eten af te maken en aan tafel te gaan. Mijn man komt om kwart over zeven thuis, we leggen de kinderen in bed en zelf ga ik ook. En dan ben ik nog een mild voorbeeld, omdat ik maar één dag in de week op deze manier invul.
De andere werkdag gaan ze fijn naar de bso en mijn werkochtend op vrijdag… o, juist, dan breng ik er eerst twee op de fiets naar de basisschool, dan fiets ik naar de peuterspeelzaal voor de jongste, dan ga ik snel thuis werken (en tussendoor iets in het huishouden doen als ik wat minuten over heb), ga ik om tien voor 12 de jongste weer halen, dan om 12 de twee oudere, thuis snel middageten, alles weer terugbrengen, want de bel gaat om tien voor een, en dan val ik als ik thuiskom als ik mazzel heb even op de bank in slaap (moet de jongste dat wel ook doen).
Om drie uur het spul weer ophalen en dan begint het grote afspreekspektakel met halen/brengen. Vanochtend was het weer vrijdag en ik was eerder met mijn werk klaar dan gepland. Wat zal ik doen? Even de krant lezen of toch uit schuldgevoel de boodschappen doen. Het laatste. Terwijl ik snel met een lege, rammelende kar over de parkeerplaats richting Albert Heijn ren, rent een andere schoolmoeder met een volle kar naar buiten. “’k voel me net een ren-je-rot-moeder!” roept ze. “Of ik werk op mijn werk of ik werk voor m’n huishouden. En allebei altijd rennend.”
Ik schiet in de lach en denk: als wij vrouwen dit onszelf blijven aandoen, als wij vinden dat wij al die dingen die we zien ook altijd direct en in ons eentje moeten doen, dan zijn we inderdaad te druk voor geluk. En wat er dan gebeurt hoe ik je niet te vertellen, dat zie je al genoeg gebeuren. Zo, vanavond maar eens vragen of Piet een strijk wil overnemen. En morgen… ga ik eens lekker een dagje in mijn eentje weg.
* Deze tekst is intellectueel eigendom van Vicky van der Plas Vormgeving van Informatie
Wil je meer weten over Vicky van der Plas, haar werk en klanten bezoek daar haar website www.vickyvanderplas.nl voor meer informatie.
Gerelateerde artikelen:
Bookmark deze pagina bij je favoriete websites:
