Van stof tot stof Ken je dat gevoel, dat je in de spiegel kijkt en schrikt. Omdat het gezicht dat je ziet niet past bij hoe jij je voelt… Toen ik daarnet op de bank even lag te filosoferen over het menselijk lichaam en hoe zich dat zo mooi recyclet – je bent amper dood en je lijf begint zichzelf al op te ruimen – realiseerde ik mij dat ik dat gevoel al mijn hele leven op gezette tijden heb. Hoe zou dit komen? Zijn we inderdaad, zoals ik dat wel eens heb gedacht, gast van een lijf. En hebben we dan wellicht nog het gezicht van ons vorige onderkomen in ons zielenhoofd? Of heb ik gewoon een verkeerd zelfbeeld. Dat laatste zou sneu zijn, want ik vind mezelf best leuk.
Ik hou het op het eerste. Wij mensen zijn in feite dolende zielen die om de zoveel jaar, als er een einde is gekomen aan de houdbaarheid van het lichaam waarin wij leven, van omhulsel wisselen. Wellicht blijven we daarbij de ene keer wat langer en de andere keer wat korter tussen hemel en aarde hangen, zodat we in het laatste geval nog een herinnering meenemen van ons voorgaande leven.
Ik vind het een mooie gedachte. Een duurzame gedachte ook, want ons lichaam, mits niet aangekleed met lichaamsvreemde materialen als piercings en implantaten, composteert zichzelf na afloop, zodat de natuurlijke biotoop op de plek waar wij ter aarde zijn gesteld, er wel bij vaart. Zelfs gecremeerd hebben we een functie, want ook as bevat goede grondstoffen voor onze natuur. En dus concludeer ik dat het hele duurzaamheidsdenken, dat al jaren zo hot is, niks nieuws is onder de zon. We hebben het zelf uitgevonden. Cool!
* Deze tekst is intellectueel eigendom van Vicky van der Plas Vormgeving van Informatie
Wil je meer weten over Vicky van der Plas, haar werk en klanten bezoek daar haar website www.vickyvanderplas.nl voor meer informatie.
Gerelateerde artikelen:
Bookmark deze pagina bij je favoriete websites:
